عشق

 هميشه وقتي يکي ازم مي پرسيد چند تا دوسم داري يه عدد بزرگ ميگفتم...

هستي ...

پس اينو بدون از الان و تا هميشه : يکي دوستت دارم.........؟

    
گريه کردم گريه هم اين بار آرامم نکرد    

هرچه کردم ـ هر چه ـ آه انگار آرامم نکرد

بي‌تو خشکيدند پاهايم کسي راهم نبرد

دردِ دل با سايه‌ي ديوار آرامم نکرد

خواستم ديگر فراموشت کنم اما نشد

خواستم اما نشد، اين کار آرامم نکرد

سوختم آن‌گونه در تب، آه از مادر بپرس

دستمالِ تب‌بُر نم‌دار آرامم نکرد.........

ذوق شعرم را کجا بردي؟ که بعد از رفتن

عشق و شعر و دفتر و خودکار آرامم نکرد

زندگي به من آموخت چگونه اشک بر يزم  ... 

اما اشک به من نياموخت چگونه زندگي کنم ...

زندگي به من آموخت درد و رنج چيست  ... 

ولي به من نياموخت چگونه تحملش کنم ...

زندگي به من آموخت بي صدا گر يستن را ...

پس تا  هست زندگي بايد کرد ...

تا عشق هست  ...  عاشقي بايد کرد

تا دوستي هست  ...  دوست بايد داشت

تا دل هست  ...  بايد باخت

تا اشک هست  ...  بايد ر يخت

تا لب هست  ...  بوسه بايد زد

تا بوسه هست  ...  بايد زد

تا معشوق هست  ...  عاشق بايد بود

تا شب هست  ...  بيدار بايد بود 

تا هستي  ...  بايد بود  ...

کفش هایت پر از رفتن                                   

چشم هایت پر از جاده های دور                         

و کوله پشتی ات پر از حرف های نگفته                    

به تو حسودی ام می شود                                

چقدر خوب است دستانت را                                

به فاصله عادت داده ای                                

پاهایت را به رفتن های دور                              

لب هایت را به سکوت                                    

و خاطراتت را به فراموشی                              

به تو حسودیم می شو د                                

تو که به داشتن قلب سنگی                                

       عادت کرد ه  ای...